Dat dacht ik tijdens het optreden van Barend Kamphuis. Hij is een goeroe. Soms lijkt hij de woorden te zoeken ergens in het plafond - en dat levert altijd nog wat op ook. Rustig zoekt hij de woorden om het onzegbare te benoemen. Elke zin is in feite de moeite waard om opgeschreven te worden en meegenomen langs bergpaden en beken, in rijstsawa's en op toendra's, bij palavers en musyawara's. Zijn kennis put hij niet uit de lucht. Ook is het niet het resultaat van één of andere moeizaam afgelegde marga. Hij is te rade gegaan bij de ancestors, dat wel. Calvijn, Bavinck, Schilder. Hij noemt de namen met grote eerbied en citeert hun woorden.
Hij onderwees ons vandaag het eeuwenoude dogma dat Algemene Openbaring wordt genoemd. Vanuit een overtuiging dat het erkennen daarvan voorkomt dat mensen afglijden in een onvruchtbaar en onbijbels dualisme. Hij zet zich neer als gereformeerde exclusivist: er is geen andere naam dan Jezus Christus waardoor wij behouden kunnen worden. Alleen in Christus wordt de zonde uitgewist. Het erkennen van de zonde is de andere sleutel die hij hanteert. De zonde in alles en in alle mensen, waardoor ook het begrijpen van algemene openbaring op niets moet uitlopen. In elk geval niet op het kennen van een verlossingsweg.
Het was andermaal een mooie dag, de eerste dag waarop de fundamentele zaken theologisch doordacht worden. Zwaar. Dat wel. Maar ook uitdagend, challenging. Want er werd niets dichtgetimmerd. Het doorgaande gesprek is nodig, een gesprek dat al in de oude kerk begonnen is, met name bij Yustinus Martyr. Een gesprek waarover Barth duizenden woorden schreef die eigenlijk geen betekenis kunnen hebben. Een gesprek waarmee we deze week in elk geval nog even verder gaan. Want de bespreking van Romeinen 1 is nog niet afgerond, ook al heeft de Dalai Lama gesproken.
GRR
Geen opmerkingen:
Een reactie posten